Hoe werkt de methode om propionzuur te produceren uit het bijproduct azijnzuur?
Propionzuur Propionzuur werd aanvankelijk geproduceerd door de fermentatie van suiker of zetmeel, of door scheiding tijdens houtcarbonisatie of droge distillatie. Fermentatie voor de productie van propionzuur is echter een uitdagend metabolisch proces. De productie van propionzuur door propionibacteriën wordt geremd door eindproducten, waardoor het moeilijk is om hoge concentraties van het product te accumuleren. Bovendien is productscheiding lastig, waardoor fermentatiemethoden minder concurrerend zijn in vergelijking met chemische synthese.
De directe oxidatie van koolwaterstoffen is een belangrijke methode voor de productie van azijnzuur. Met lichte nafta, vloeibaar petroleumgas (LPG) of alkanen met een kookpunt onder een bepaalde temperatuur als grondstoffen, en mangaan-, kobalt- of vanadiumoxiden als katalysatoren, wordt vloeistoffase-luchtoxidatie uitgevoerd bij 150–250 °C en 1,0–5,0 MPa om azijnzuur te produceren, met als bijproducten mierenzuur en propionzuur. Per ton lichte koolwaterstof kan 0,65 ton azijnzuur, 0,06 ton mierenzuur en 0,05 ton propionzuur worden geproduceerd. Dit proces maakt gebruik van goedkope grondstoffen en heeft een eenvoudige workflow, maar de complexe samenstelling van het reactiemengsel vereist extractieve destillatie en azeotropische destillatie voor scheiding en zuivering, wat resulteert in hoge investeringskosten.